زنگ آیینه

جز نگاهت چه تواند که دل از ما ببرد         زنگ از آینه کی جز رخ زیبا ببرد
می شد ایکاش که پیغام بری ساحل را     خبر از گم شدگان شب در یا ببرد
چشم بیمار تو چون سوی خلایق افتد       رونق از گرمی بازار مسیحا ببرد
         ناله العجلم روی لبانم خشکید        کیست تا یاد مرا سوی تو مولا ببرد
کی شود لطف نگارم سحری یار شود        تا مرا باز به آن خلوت شب ها ببرد 
نوکر آن است که نان از در ارباب برد           وای بر آنکه طمع بر در اعدا ببرد
بهتر از عشق تو هرگز نبود تضمینی          ز دلم تاکه هراس غم فردا ببرد
گر به ما هم نظر لطف نمایی چه شود       شاه آن نیست که از یاد گدا را ببرد 
    آرزویم همه این است مرا هم بخری
    نامی از من به بر حضرت زهرا(س) ببری

                  این شعر صبح سه شنبه 10/2/1387 توسط حاج منصور ارضی خوانده شد